Recension rreth romanit më të ri të autorit austriak Robert Menasse «Kryeqyteti», Suhrkamp 2017. Sidomos nga euroskeptikët dhe mediat konservative evropiane, romani i fundit i shkrimtarit austriak Robert Menasse hasi në kritikë tejet pozitive. Epitetet si «romani më i madh europian», «Apologjia më e bukur për kontinentin» (kupto: oksidentin) e...
«I kujt je, Atdhe» është sprova më e re që mëton të jetë antologji. E përpiluar nga hiç më pakë se Ali Podrimja. Ajo është e mangët, mirëpo megjithatë e para mbi autorët e viteve të 90-ta. Ali Podrimja paradokohësh doli edhe me një sprovë për antologji. Nëpërmjet një postskriptumi...
Dashuria në letërsi – një megatemë komplekse apo aq e thjeshtë dhe e kapshme siç na e rrëfen shkrimtari kirgizian Xhingis Aitmatov me novelën e tij «Xhamilja»! «Betohem, është historia e dashurisë, më e bukura në botë». Kjo fjali e poetit francez Louis Aragon qëndron në kopertinën e çdo botimi...
Nëse dikush e kërkon një ekzemplar për të dëshmuar se pleqëria nuk do të thotë patjetër pjekuri ja ku e ka një: Peter Handke i mbushi më 6 dhjetor 70 vjet. Për jo pak shqiptarë Peter Handke është scriptor diabolus-i par exellance.
Si duhet të shkruajnë shqiptarët që t’i përligj bota perëndimore? Studiuesi i nderuar Robert Elsie thotë se letërsisë shiptare i mungon cilësia, prandaj edhe mosnjohja e saj. Sa qëndron kjo tezë? Letërsia shqipe nuk përkthehet fare në gjuhët e huaja. Ose fare pak. Aq pak sa edhe letërsitë e shumë...
Gëzim Aliu përbashkon koncepte letrare në funksion të një eksperimenti të rëndë: duke u nisur nga linja e ekzistencialistëve tradicionalësi Kafka, Buzzati, Sartri me kompani futë lehtë lexuesin në orgjitë epshore, doloreske, nabokoviane dhe e përplas atë pranë këmbëve të absurdit, jo atij beketist (sepse në këtë stad recipienti tashmë ka çelësin), por një absurdi tjetër, atij darvinist, të paarmatosur përballë vetes cullak ashtu siç e njeh veten pa tesha dhe kur është vetëm: Njeri!
Gosti në natën e parë të vjeshtës» (Parnas, 2017. Prishtinë) i Gëzim Aliut është ligjërim nga brendia, epiqendra e rrënojave të një kategorie në apostazi totale – ai rrëfen për ata që në emër të besimit në Art ekzekutojnë atë. Një rrëfim i «shkatërruar brutalisht po si jeta e atyre» që brenda romanit e përtej sikur festojnë famën e tyre, e  të cilët në çdo kthinë të mentalitetit në modë perceptohen të gjallë, vetëm atëherë kur në vend të dorëshkrimeve u digjen shtëpitë.
Jo shumë njerëz kanë fat të takojnë njërin nga gjenitë e kohës së tashme. Kur e takova unë ai më fliste për lopët e sëmura të Evropës. Si mendojnë njerëzit? Si mund të duket një gjeni? Me flatra, i gjatë dhe i bukur... Apo si një polic metropolesh ku pranohen...
Poezia e Shaip Beqirit është një konfirmim fuqiplotë i forcës së fjalës artistike shqipe, fjalë dhe gjuhë e cila nga vetë natyra e saj është lirike, vetëm se është dashur të lindin mjeshtrit që dinë t`ua japin në mënyrë kompetente vlerave të saj vendin që u ka dhënë poeti...
Valerio M. Manfredi, Umberto Eco dhe Alessandro Baricco. Tre autorë me tre histori, tre romane që sjellin imazhin e tre epokave dhe kulturave të ndryshme dhe që vetëm dy gjëra i kanë të përbashkëta: atdheun e tyre, Italinë dhe famën e arrirë ndërkombëtarisht.

ANALIZA