Arshi, sllavët, Pipa dhe fashistët

Arshi Pipa konsiderohet ndër kritikët më të mëdhenj shqiptarë? Ai një numër autorësh klasikë e të sotëm i shihte si fshatarë të pagdhendur, fashistë,...

Lùlu – demiurgu i subjektit të lirë!

Analizë romanit «Rebelimi i Lúlus» të autorit Albatros Rexhaj, botoi «Pegi», Tiranë, 2015. «Vetëm një roman», me këtë dilemë e hap politologu Claus Leggewie esenë...

Korrupsioni dhe letrarët

Në komunizëm, për tu rekrutuar në sistem me ndonjë post duhej të ishe servil ndaj ideologjisë në pushtet. Sot duhet ose të kesh para...

Një ndodhi në Helveci

Për tre ditë rresht në kryeqendër të Zvicrës komedia e Jeton Nezirajt “Fluturimi mbi teatrin e Kosovës” mbush përplot e përtej karriges së fundit...

Kolonia e shkrimtarëve në ekzil

Letërsia që krijohet në diasporë nuk është ndonjë letërsi e veçantë brenda letërsisë shqipe, por pjesë e pandashme e saj. Si e tillë ajo...

Metaforë për dy sfniksa të vërbuar

Si është kjo letërsi e prezentuar në metaphora”? Pjesërisht? E pakompletuar?Ai pa tre qypa që qëndronin në një qosh dhe iu vërsul atyre me...

Artepolisi i Gëzim Aliut

Gosti në natën e parë të vjeshtës» (Parnas, 2017. Prishtinë) i Gëzim Aliut është ligjërim nga brendia, epiqendra e rrënojave të një kategorie në apostazi totale – ai rrëfen për ata që në emër të besimit në Art ekzekutojnë atë. Një rrëfim i «shkatërruar brutalisht po si jeta e atyre» që brenda romanit e përtej sikur festojnë famën e tyre, e  të cilët në çdo kthinë të mentalitetit në modë perceptohen të gjallë, vetëm atëherë kur në vend të dorëshkrimeve u digjen shtëpitë.

Rrymat letrare të postmodernës shqiptare

Letërsia shqipe (si tërrësi) e krijuar pesë dekadave të fundit mund të kualifikohet si gjithçka tjetër, por jo edhe si letërsi e realizmit socialist.

Erosi dhe kozmosi i Gëzim Aliut

Gëzim Aliu përbashkon koncepte letrare në funksion të një eksperimenti të rëndë: duke u nisur nga linja e ekzistencialistëve tradicionalësi Kafka, Buzzati, Sartri me kompani futë lehtë lexuesin në orgjitë epshore, doloreske, nabokoviane dhe e përplas atë pranë këmbëve të absurdit, jo atij beketist (sepse në këtë stad recipienti tashmë ka çelësin), por një absurdi tjetër, atij darvinist, të paarmatosur përballë vetes cullak ashtu siç e njeh veten pa tesha dhe kur është vetëm: Njeri!

Podrimja në ikje nga «personazhët» e tij

«I kujt je, Atdhe» është sprova më e re që mëton të jetë antologji. E përpiluar nga hiç më pakë se Ali Podrimja. Ajo...

ANALIZA